Zaterdag de 21ste stond de IJsvereniging Zuidwolde stil bij het 150-jarig bestaan. Buiten én binnen werd dat gevierd. Voor mij was het vooral nostalgie. Al fietsend vanaf de Beijumerweg richting Zuidwolde hoorde je de muziek uit de luidsprekers. De koude noordenwind gaf de dag ook nog eens een winters randje.
Opgegroeid met schaatsen op natuurijs voelde het allemaal vertrouwd. De tentoonstelling bekeken, wat rondgelopen en vooral gesproken met enthousiaste clubmensen. Natuurlijk ging het veel “over vrouger”.
Er is ook een boek gemaakt over die 150 jaar, mooi om te zien hoe dat leeft. In die tijd had je nog geen kunstijs en werd er alles aan gedaan om de baan wedstrijdklaar te krijgen. Gewoon, met elkaar, vrijwilligerswerk natuurlijk.
Daarna door naar Lewenborg, waar vv Noordwolde speelde. Op kunstgras, vroeger óók ondenkbaar. En… geen molshopen, geen slechte kalklijnen en geen gras dat tot je knieën komt. Dat scheelt.
Na een kwartier stond het nog 0-0, maar dat duurde niet lang. Jesse kreeg een uitgelezen kans, maar miste. Aan de andere kant viel hij dan wel weer. Onze snelle keeper was net niet snel genoeg om de van richting veranderde bal te keren: via de paal erin. Lewenborg was beter, maar Noordwolde bleef wel bij de les achterin. Nadat een afstandsschot in de kruising verdween en er daarna nog twee vielen, was de ruststand 4-0.
In de rust zei een Lewenborg clubman langs de lijn: “Ja, op een kunstgrasveld is het een goed tikkende ploeg, maar op gras is dat wel wat minder.” Daar zat wel wat in. Ze waren nu goed aan het tikken, maar thuis verloren we met 1-3.
Na rust bleef Lewenborg de betere ploeg. Vooral de spits liet als goaltjesdief zien dat hij weet waar het doel staat. Na de 5-0 kon Jesse nog wel scoren, na een mooie dieptepass. Daarna werd er gewisseld, aan beide kanten, en bleef het achterin opletten. Kansen genoeg, maar Lewenborg kwam nog tot twee doelpunten extra.
Met dank aan een paar goede reddingen van Damian en het voetbalgogme van Marco (zonder iemand tekort te willen doen).
Dit seizoen hebben we het geluk dat de jongens onder 19 een mooi team heeft en er jongens regelmatig meedoen met de senioren. Dat is wennen, dat zie je ook wel, maar het talent is er. Alleen, dit is gewoon een pittige klasse.
Maar goed: wie de jeugd heeft, heeft de toekomst en we gaan zien wat die brengt.
Zaterdag thuis tegen Holwierde. Succes mannen!
